Issız bir sokak. Sağ yanımda apartmanlar var, sol yanımda ağaçlar. Ağaçların ardında bir park olduğundan eminim. İçinde çocukların oynadığı, çay bahçesindeki ahşap masalara semaverlerin yerleştirildiği, yapay gölün çevresindeki banklarda âşıkların öpüştüğü bir park. Oldum olası sevmişimdir böylesi parkları. Ağaçların arasından geçmeye cesaret edebilsem karşıma camekânlı arabasıyla bir simitçi çıkacağına eminim. Pantolon cebimden çıkardığım bozuklukları uzatırken maşasına sarılacak, üst üste dizdiği simitlerden birini gazete kâğıdına sarmaya başlayacak. Bir yandan da son hecesini uzata uzata “Akşam simidi!” diye bağıracak, alışveriş yapmakta olan bir müşterinin diğerlerine davetiye çıkaracağı düşüncesiyle. Canhıraş haykırışı, rahatsız edecek öpüşen bir çifti. Kız uzaklaşmaya çalışırken, oğlan “Susar şimdi,” diyecek. Tömbeki kokusu kovalayacak ebelemece oynayan çocukları. Simidi kurtaracağım, gazete kâğıdından giysisinden. Artık ölümü anlatan bir düğün fotoğrafıyla çöpü boylayacak gazete. Bir banka oturacağım. Serin. Nemli. İlk ısırık, bütün korkularımı alıp götürecek.

Ağaçlara bakmaya korkuyorum. Yine de orada olduklarını bilmek bana güven veriyor.

Gerçekte neye güveniyorum peki? Gözümün önündeki ağaçlara mı? Ağaçların ardındaki varlığına inandığım parka mı?

Oradayım. O noktadayım.

melisaakkaya:

LÜTFEN RT

sokagintavanimiolurmus:

Az önce gelen mesaj!

Bunlar da Beşiktaş’ta doktor numaraları;

5372919799

5053358883

5413811553

5305698453

5056618136

5337796884

5449269962

REBLOG REBLOG REBLOG

(Source: the-capulcu, via saykodelikdesik)